Μήπως δεν μου φταίνε οι άλλοι;
Πολλοί άνθρωποι, κάποια στιγμή στη ζωή τους, πιάνουν τον εαυτό τους να λέει:
– Όλοι ίδιοι είναι.
– Πάλι τα ίδια μου συμβαίνουν.
– Γιατί πάντα καταλήγω έτσι;
Και συνήθως, η πρώτη σκέψη είναι ότι φταίνε οι άλλοι.
Οι άνθρωποι που συναντήσαμε.
Οι συμπεριφορές τους.
Η έλλειψη σεβασμού, φροντίδας ή συνέπειας.
Όμως, όσο δύσκολο κι αν είναι να το δούμε, τις περισσότερες φορές το θέμα δεν είναι μόνο οι άλλοι.
Δεν επιλέγουμε με τη λογική
Μας αρέσει να πιστεύουμε ότι επιλέγουμε συνειδητά.
Ότι ξέρουμε τι θέλουμε.
Ότι έχουμε κριτήρια.
Στην πραγματικότητα, όμως, οι επιλογές μας , ειδικά στις σχέσεις , σπάνια ξεκινούν από τη λογική.
Ξεκινούν από κάτι πιο βαθύ.
Από αυτό που μας είναι γνώριμο.
Από αυτό που, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, μοιάζει με αυτό που μάθαμε κάποτε να λέμε «αγάπη».
Το οικείο δεν είναι πάντα το υγιές
Πολλές φορές ελκόμαστε από ανθρώπους που:
- μας μπερδεύουν
- μας κρατούν σε αναμονή
- μας κάνουν να προσπαθούμε περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται
Όχι επειδή μας αρέσει να πονάμε.
Αλλά επειδή αυτό το μοτίβο μας είναι οικείο.
Το οικείο δημιουργεί ασφάλεια, ακόμα κι αν πονάει.
Και ο ανθρώπινος ψυχισμός προτιμά το γνώριμο από το άγνωστο, ακόμα κι όταν το άγνωστο είναι πιο υγιές.
Δεν είναι θέμα χαρακτήρα
Αυτό είναι σημαντικό να ειπωθεί ξεκάθαρα.
Δεν σημαίνει ότι:
- είσαι αδύναμος χαρακτήρας
- δεν έχεις αξία
- δεν έμαθες ακόμα
Σημαίνει ότι μέσα σου λειτουργεί ένας μηχανισμός επιλογής.
Ένας μηχανισμός που διαμορφώθηκε πολύ νωρίς, μέσα από εμπειρίες, σχέσεις και συναισθηματικά βιώματα.
Και αυτός ο μηχανισμός, αν δεν τον δούμε, συνεχίζει να μας οδηγεί στις ίδιες διαδρομές.
Η επίγνωση αλλάζει τις επιλογές
Η αλλαγή δεν έρχεται με κατηγορίες.
Ούτε με αυστηρότητα απέναντι στον εαυτό μας.
Έρχεται όταν αρχίζουμε να ρωτάμε:
- Τι μου είναι γνώριμο σε αυτόν τον άνθρωπο;
- Τι νιώθω ότι προσπαθώ να κερδίσω;
- Τι φοβάμαι ότι θα χάσω αν διαλέξω αλλιώς;
Όταν αυτές οι ερωτήσεις αρχίζουν να μπαίνουν στη ζωή μας, οι επιλογές αλλάζουν σιγά σιγά.
Όχι βίαια.
Όχι απότομα.
Αλλά ουσιαστικά.
Δεν φταίνε οι άλλοι. Ούτε φταις εσύ.
Το πιο απελευθερωτικό σημείο είναι αυτό:
Δεν χρειάζεται να κατηγορήσεις κανέναν.
Ούτε τους άλλους.
Ούτε τον εαυτό σου.
Χρειάζεται μόνο να δεις.
Και όταν βλέπεις καθαρά, αρχίζεις να διαλέγεις διαφορετικά.
Αν αυτή η σκέψη σου φάνηκε γνώριμη, δεν είσαι μόνος.
Η κατανόηση του μηχανισμού μας δεν είναι εύκολη διαδικασία,
αλλά είναι μια από τις πιο ουσιαστικές πράξεις φροντίδας προς τον εαυτό μας.
Tο άρθρο αυτό αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης σκέψης γύρω από τις σχέσεις, τις επιλογές και την αυτογνωσία.
Λίνα Καροφυλλάκη