επιβίωσης
Πολλά από αυτά που νομίζουμε ότι είμαστε σήμερα
είναι τρόποι που μάθαμε ως παιδιά
για να υπάρξουμε στο περιβάλλον μας τότε.
Κάποια στιγμή στη ζωή μας φτάνουμε να κουραζόμαστε χωρίς να ξέρουμε γιατί.
Δεν είναι η κούραση της προσπάθειας.
Είναι η κούραση επειδή ζούμε με τρόπους που κάποτε λειτουργούσαν,
αλλά σήμερα μας δυσκολεύουν.
Συχνά το λέμε χαρακτήρα.
«Έτσι είμαι εγώ», «έτσι λειτουργώ».
Κι όμως, πολλά από αυτά που νομίζουμε χαρακτήρα
δεν γεννήθηκαν επειδή μας εκφράζουν,
αλλά επειδή ως παιδάκια ήταν αναγκαία.
Ήταν οι τρόποι με τους οποίους διαβάσαμε το περιβάλλον μας.
Οι τρόποι με τους οποίους προσπαθήσαμε να καταλάβουμε
αν αξίζουμε αγάπη,
αν χωράμε,
αν ανήκουμε,
και πώς χρειάζεται να προσαρμοστούμε για να προστατευτούμε.Ως παιδιά δεν ξέραμε ποιοι είμαστε.
Ξέραμε μόνο τι εισπράτταμε.
Και αυτό Γιατί
κανείς δεν μας έμαθε πώς να υπάρχουμε βάζοντας τα όριά μας.
Ούτε στο σχολείο, ούτε στην οικογένεια.
Όχι από κακία, αλλά γιατί συνήθως ούτε οι μεγάλοι ήξεραν τότε.
Δεν μάθαμε πώς είναι να νιώθουμε ασφάλεια μέσα μας.
Δεν μάθαμε πώς είναι να έχουμε τον εαυτό μας παρόν,
να ακούμε τα θέλω μας,
να λέμε «όχι» χωρίς φόβο
και να σχετιζόμαστε χωρίς να χανόμαστε.
μεγαλώσαμε μαθαίνοντας τρόπους επιβίωσης,
όχι τρόπους σύνδεσης
Και Ετσι
Αν ήμασταν «καλά παιδιά», παίρναμε αγάπη.
Αν δεν μιλούσαμε, παίρναμε αγάπη.
Αν δεν διεκδικούσαμε, παίρναμε αγάπη.
Αν έπρεπε να προστατεύσουμε τον εαυτό μας,
μπορεί να γινόμασταν επιθετικοί, σκληροί ή απομακρυσμένοι.
Δεν το κάναμε συνειδητά.
Το κάναμε γιατί τότε αυτό ήταν το μόνο που ξέραμε.Και ίσως, ως παιδιά, αυτοί οι τρόποι μας προστάτευσαν.
Μας κράτησαν σε σύνδεση και βοήθησαν να αντέξουμε.
Σήμερα όμως, μοιάζουν συχνά να μας δυσκολεύουν.
Γ ιατί σήμερα, όταν σώζουμε, δίνουμε, αντέχουμε, μαζευόμαστε, υποχωρούμε,
αποσυρόμαστε, ελέγχουμε, ντρεπόμαστε ή γινόμαστε υπερβολικά ευαίσθητοι ή
καβγατζήδες, δεν έχουμε τα αποτελέσματα που θέλουμε στην ζωή μας , και
νοιωθουμε ματαίωση
Λειτουργούμε όπως μάθαμε.
Ως παιδιά.
Όχι ως ενήλικες.
Αυτό δεν είναι κάτι για το οποίο χρειάζεται να ντρεπόμαστε.
Αλλά ίσως είναι κάτι που αξίζει να το δούμε.
Όχι για να αλλάξουμε ποιοι είμαστε.
Αλλά για να σταματήσουμε να ζούμε
μόνο με τρόπους που κάποτε μας έσωσαν
και ίσως πια δεν τους χρειαζόμαστε.
για να μπορέσει να ξεκουραστεί λίγο το παιδi μέσα μας
και να ζήσει κι ο ενήλικας εαυτός μας..
Με φροντίδα
ΛΙΝΑ ΚΑΡΟΦΥΛΛΑΚΗ